"ได้โปรด" เดน่าพร่ำร้องอีกครั้ง ปากร้อนจัดบดจูบดูดดื่มลงไป เรือนร่างกำยำของบุรุษเพศขยับขึ้นทับสอดแทรกเข้าสู่ซอกหลืบแห่งควารมร้อนฉ่ำที่ตอบรับการครอบครองของเขาอย่างยินดี ทุกจังหวะของการรัดรึงบอกเขาว่าเธอพรักพร้อมและร่วมทางไปสู่การแสวงหาปลายหฤหรรษ์ด้วยกัน อัลยกขาเรียวขึ้นสอดกระหวัดสะโพกที่บดคลึงของเขา ครั้งนี้มันวิเศษจริงๆ เขาทำได้ดีเยี่ยม ควบคุมได้ทุกอย่าง แม้แต่การปลดปล่อยให้เธอถึงก่อนแล้วตามไปทีหลัง แต่เพียงอึดใจเดียวเขาก็รู้สึกถึงการระเบิดครั้งแรก แล้วตามมาอีกระลอก ร่างกายกระตุกเกร็งกัดฟันภาวนาว่าอย่าให้มันจบลงแบบครั้งก่อนอีก เพราะตอนนี้เขาไม่อาจจถอยกลับออกไปได้แล้ว เสียงกรีดร้องอู้อี้ของเดน่าในปากเขาทำให้อัลบดปากร้อนจัดลงแนบสนิทยิ่งขึ้น แล้วก็รู้ว่าเธอตามมาติดๆ แตกระส่ำอย่างรุนแรง ทำให้เขาระเบิดออกซ้ำอีกและอีก...อย่างไม่น่าเชื่อ
เจ้าสาวจำเป็น
"รัก ผู้หญิงแท้จริงแสนลำบาก" แอนโทนี่ซึ้งกับประโยคนี้ดี และขณะนั้นทั้งคู่อยู่ตามลำพังในห้อง เสียงน้ำพุกลบเสียงเฮฮาจากงานเลี้ยงเสียสิ้น "ครับ จำเป็นมาก" ท้ายสุดเขาก็ตอบเสียงพร่า "ในเมื่อนับแต่ได้พบคุณ ผมก็คิดถึงแต่สิ่งนี้..." แปลกที่โรสลีนน์ไม่มีเรี่ยวแรง และความต้องการจะขัดขืนยามเขารั้งหล่อนเขาไปใกล้มือหนึ่งลูบไล้เลื่อนไปยังแผ่นหลัง อีกมือเชยคางเพื่อจะมองลึกในดวงตา ชั่ววินาทีเพียงแค่หัวใจเต้น โรสลีนน์และแอนโทนี่สบตานิ่งก่อนที่เขาจะสัมผัสริมฝีปากอบอุ่นกดประทับอย่างนุ่มนวลบนริมฝีปากหล่อน หญิงสาวหลับตามพริ้ม...ยอมรับจุมพิตโดยดุษฎี
บุพเพฯ แห่งรัก
เธอพยายามจะดันตัวออก แต่มือที่ดันอยู่บนแผ่นหลังตรึงให้เธออยู่กับที่ แล้วยังถูกมืออีกข้างล็อคต้นคอเธอไว้ จูบของเขาครั้งนี้ช่างวาบหวามลิ้นสอดเสยเข้าหาความอ่อนนุ่มในปากเธอ จูดิธตอบสนองออกไปอย่างยั้งใจไม่อยู่ เธอครวญครางในลำคอด้วยความสุข แล้วตัดในสะบัดหน้าหนี ก่อนจะฝั่งแก้มกับไหล่ข้างหนึ่งของเขา เธอรู้เหมือนที่เขารู้ว่าการเล้าโลมระหว่างพวกเขาครั้งนี้จะก่อให้เกิดความเสียหายตามมา "เราไปต่อไม่ได้" เธอพูดขณะที่แนบกับเสื้อโค้ทของเขา "ฉันเป็นผู้หญิงแบบที่คุณต้องการไม่ได้ แล้วคุณก็มีพนธะ..."
"ผมมีพันธะมาตลอดอยู่แล้ว" เขาพูดเสียงสั่นด้วยความท้อแท้ "ผมมีความสัมพันธ์กับใคร ผมก็รู้ว่ามันจะยั่งยื่นไปไม่ได้ ผมไม่สามารถให้นามสกุลกับผู้หญิงคนไหน หรือมีความสัมพันธ์กับใครแบบผูกมัด ตอนนี้ผมได้เจอคุณแล้ว อย่างบอกนะว่าคุณไม่ใช่คนที่ผมตามหา"
สุภาพบุรุษเสเพล
"คุณควรจะระงับแนวโน้มของการชอบใช้กำลังอย่างป่าเถื่อนไว้บ้างกัปตัน" จอร์จีน่ารู้จากประสบการณ์ว่าเธอไม่มีทางทำให้เขาวางเธอลง จนกว่าเขาพร้อมที่จะทำ "ฉันละเลยหน้าที่อะไร? ฉันต้องเตือนคุณด้วยหรือว่าฉันไม่ใช่เด็กรับใช้ของคุณอีกแล้ว"
"ผมรู้ดีว่าตอนนี้คุณเป็นอะไร สาวน้อยที่รัก" เจมส์พูดและยิ้มเจ้าเล่ห์ "และถึงผมจะไม่เห็นว่าการแต่งงานมันจะมีดีอะไร มันก็มีผลประโยชน์เล็กน้อยที่แม้แต่ผมเองยังบ่นไม่ได้" "คุณบ้าไปแล้ว! ฉันได้ยินคุณพูดอย่างชัดเจนเมื่อคุณบอกฉันและลูกเรือทั้งลำว่าคุณจะไม่แตะต้องฉันอีก ฉันมีพยานนะ!"
"ถ้าอย่างนั้นผมก็โกหก คุณทำได้ยังไงนะ จอร์จี้ ที่ชอบเอาเรื่องของเรามาประจาน..." "ฉันจะทำมากกว่านั้นอีก คุณลองดูสิ แล้วจะเห็นเอง" "ดีแล้วที่คุณทำให้มันน่าสนใจขึ้น หวานใจ แต่ไม่จำเป็นเลย ผมพนันได้ว่าความเร่าร้อนของกรโต้เถียงเผ็ดร้อนของเรามีผลต่อคุณเช่นกัน"
หญิงสาวเลื่อนตัวลงมาตามลำตัวของเขาเมื่อเขาปล่อยเธอ "ไม่แม้แต่น้อย" เธอกล่าวอย่างท้าท้าย" ดูเหมือนผมจะสูญเสียชั้นเชิงไปเวลาที่เจอกับคุณ เขาตวัดแขนรัดรอบกายเธอ "ขอให้ผมดูหน่อยซิว่าพอจะหามันเจออีกไหม"
