ภาพยนตร์ที่ จีทีเอช การันตีว่าเป็นหนังผีที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เคยทำมา แล้วคุณจะพบว่าเรื่องราวในหนังผีที่คุณเพิ่งดูจบ กำลังจะเริ่มต้นในชีวิตจริงของคุณ ! 30 ตุลาคมนี้ เฮี้ยนทุกโรง หลอนกันทั้งประเทศ โดยได้นักแสดงชั้นนำ อาทิ เต๋อ ฉันทวิชช์ ธนะเสวี รับบท "เชน" พนักงานในห้องฉายหนังในโรงหนัง ซึ่งคาแร็คเตอร์ ของตัวละครนี้จะมีความเก็บกด เวลารู้สึกอะไรจะไม่ค่อยแสดงออกมา จะเก็บไว้คนเดียว และ พันช์ วรกาญจน์ โรจนวัชร รับบทเป็น "ส้ม" พนักงานเดินตั๋วในโรงหนัง เป็นคนรักความยุติธรรม ไม่ชอบความไม่ถูกต้อง เชื่อมั่นในตัวเอง และจะเชื่อในสิ่งที่เจอด้วยตัวเองและสัมผัสเองเท่านั้น สู่หนังเรื่องแรกในชีวิต ที่เรียกว่าเป็นเซอร์ไพรส์สุดๆสำหรับเธอ แต่ใครจะนึกว่าทั้งๆที่รับเล่นหนังผี แต่ก็กลับกลัวผีมากที่สุดเหมือนกัน

        เรียกได้ว่า บรรดาคอที่ชอบดูหนังสยองขวัญ พลาดไม่ได้ กับ "โปรแกรมหน้า วิญญาณอาฆาต" 30 ตุลาคมนี้ ทุกโรงภาพยนตร์

เรื่องย่อ :

          เชน พนักงานฉายหนังรุ่นน้องตัดสินใจร่วมมือกับ ยอด หัวหน้าห้องฉายแอบซูมหนังผีเรื่อง วิญญาณอาฆาต ซึ่งทางผู้กำกับฯ กับทีมงานเอามาฉายดูกันเอง ก่อนที่หนังจะเข้าฉายในโรงภาพยนตร์จริง ระหว่างที่ฉายหนัง เชนเผลอหลับไปเขาสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกทีในตอนเช้าก็พบว่ายอดหายไปแล้วมีเพียงกล้องวิดีโอตกอยู่ในกล้องไม่มีภาพอะไรเลย นอกจากสัญญาณซ่า ๆ ว่างเปล่าเชนเครียดมาก เพราะนักเลงที่จ้างยอดขู่จะมาเอง ของ จากเชนให้ได้เพราะตามหายอดไม่เจอเชนจึงจำต้องแอบซูมหนังอีกครั้ง คืนนั้น ขณะที่กำลังซูมหนังเชนกระหน่ำโทรหายอดอย่างเอาเป็นเอาตายแต่ก็ไม่มีคนรับแล้วอยู่ ๆ เสียงโทรศัพท์ของยอดก็ดังขึ้น ทั้งที่ในโรงมีเชนอยู่เพียงคนเดียว เชนพยายามมองหาที่มาของเสียงจนในที่สุด เชนก็พบว่า เสียงโทรศัพท์ของยอดดังออกมาจากลำโพงในโรงนั่นเอง ส่วนยอดก็กลายเป็นศพอยู่ในจอหนังไปแล้ว

          เชน กลัวจนแทบจะเป็นบ้า แต่ก็ไม่กล้าบอกเรื่องนี้กับใครหลังจากคืนนั้นเหตุการณ์สยองขวัญต่าง ๆ เหมือนกับที่ตัวละครในหนังเรื่อง วิญญาณอาฆาต เผชิญรุมเร้าเข้าใส่เชนจนกระทั่ง ส้ม พนักงานเดินตั๋วที่เป็นแฟนเก่าของเชน เค้นจนได้รู้ความจริงส้มบอกกับเชนว่าหนังผีเรื่องนี้สร้างมาจากเหตุการณ์จริงในอดีต
และ ผีชบา เคยมีตัวตนอยู่จริง ๆ ทั้งคู่ตัดสินใจช่วยกันค้นหาคำตอบแข่งกับเวลาว่า ทำไมเหตุการณ์ในหนังผีเรื่องนี้จึงเกิดขึ้นกับเชนที่สำคัญพวกเขาจะหยุดมันอย่างไร ก่อนที่เชนจะต้องตายตอนจบเหมือนกับพระเอกในหนัง)

ผู้กำกับฯ : จิม โสภณ ศักดาพิศิษฏ์
          จากฉายา “จิมมี่ เดอะ คาเพนเตอร์” ที่ทั้งรุ่นพี่และเพื่อนต่างเรียกขาน เพราะตอนเรียนอยู่คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาฯ ได้มีโอกาสเป็นคนทำฉากละครเวทีของคณะ ที่แลดูเจนจัด ชำนาญงานนัก จนผลงานโดดเด่น เข้าตา เป็นเพราะได้สั่งสมฝึกวิชาการเป็นช่างไม้มาจากคุณพ่อบังเกิดเกล้า ตั้งแต่ช่วงสมัยปิดเทอม ม.ต้น ถึง ม.ปลาย เพราะคุณพ่อชอบทำ และประดิษฐ์อะไรเอง หน้าที่ลูกมือเลยตกเป็นของ “จิม” อย่างไม่ต้องสงสัย ไม่ว่าจะทำตู้ โต๊ะ ตั่ง เตียง ชั้นวางหนังสือ หรืออะไรก็ตามที่พ่อคิดค้นขึ้นมา เลยได้พื้นฐานการวัด ตัด ตอก เลื่อยตรงนี้มา เพื่อนๆพี่ๆน้องๆในคณะเลยยกตำแหน่งหน้าที่การทำฉากให้ทุกสมัย เพราะเด็กนิเทศส่วนใหญ่จะไม่ถนัดการสร้างโครงต่างๆ เท่าคณะสถาปัตย์อยู่แล้ว ฉายา“จิมมี่ เดอะคาเพนเตอร์” จึงได้มาด้วยเหตุฉะนี้แล

          จากคนที่ชอบทำหนังสั้น และอยู่ในวงการหนังสั้นมาตลอด ตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัยจนเรียนจบ ถึงจบแล้วก็ยังคงเดิน หน้าทำต่ออีก เพราะรู้สึกรักและสนุกในการทำหนังสั้น ที่ได้คิดและสามารถนำความคิด ไอเดียต่างๆมานำเสนอ ถ่ายทอดเป็นภาพที่ดูได้จริงๆ และฝีไม้ลายมือก็เจ๋งเข้าขั้นได้รางวัลการันตีมามากมายทั้งไทยและเทศอีกต่างหาก จึงเป็นที่รู้จักในแวดวงคนทำหนังสั้นด้วยกันอย่างดี

         จากคนสร้างสรรค์ คนเขียนบทหนัง “ชัตเตอร์ กดติดวิญญาณ” และ “แฝด” ที่ทำผู้คนหวาดผวากันมาแล้วทั้งประเทศ โดยน้อยคนนักที่จะรู้ว่า คนที่เห็นแวว แล้วชักนำเป็นป๋าดันเข้าสู่วงการการเขียนบทนั้นก็คือ ผู้กำกับฯหนังผีฝีมือฉมังอย่าง “โต้ง – บรรจง ปิสัญธนะกูล” ผู้กำกับฯชัตเตอร์ และแฝด ที่ได้ดูหนังสั้น และเกิดชื่นชอบในผลงานเขาเข้าอย่างจัง เลยชักชวนให้มาเขียนบทหนังทั้งสองเรื่อง แถมเป็นการดึงตัวให้มาเขียนบทหนังตั้งแต่ยังเรียนอยู่ที่จุฬาเสียด้วยซ้ำ ซึ่งเรียกว่าป๋าโต้ง บรรจง เป็นแมวมองที่สายตาแหลมคม เห็นแววของหนุ่มคนนี้ และเลือกใช้ได้ถูกที่และถูกทางจริงๆ 

          และจากคนที่กลัวผีมากที่สุด กลัวจนขี้ขึ้นสมอง เพราะทันทีที่ได้ยินเสียงหรือเห็นอะไรบางอย่างอยู่ข้างหน้า ก็มักวิ่งไปข้างหลังตั้งแต่จังหวะแรกที่รู้สึกแล้ว เรียกว่าผียังไม่ทันตั้งตัวหลอก เป้าหมายก็หายเข้ากลีบเมฆไปซะแล้ว ยิ่งถ้ามีการจัดอันดับคนกลัวผีเป็นบ้าเป็นหลังมากที่สุด ขอรับรองว่า “จิม” ต้องติดอันดับท็อป 5 ของโลกแน่ๆ หรือบางทีอาจได้ครองตำ แหน่งมือ 1 ของโลกเลยก็ได้ แต่เหมือนยิ่งกลัว ก็ยิ่งอยากรู้ อยากดู และอยากเห็น การดูหนังผีจึงถือเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต และจิตใจไปแล้ว และด้วยเพราะครอบครัวที่ชอบดูหนังผีกันทั้งบ้านตั้งแต่เด็กๆ “จิม” เลยติด และโตมากับหนังผีเสมอๆ และหนังผีที่จัดว่าน่ากลัวที่สุดถือเป็นภาพจำฝังใจตั้งแต่วัยเด็กคือหนังเรื่อง “เฟรดดี้คูเกอร์” ที่ดูกี่ครั้งก็จะไม่กล้าลงมาเข้าห้องน้ำที่บ้าน เพราะกลัวว่าจะลงมาเจอไอ้ตัวผีที่อยู่ในเรื่อง นี่คือสิ่งที่ “จิม” ยืดอกยอมรับเลยว่าสิ่งที่กลัวที่สุดก็คือตั้งแต่วินาทีแรกที่ดูหนังผีแต่ละเรื่องจบต่างหากที่ทั้งหลอน ทั้งเย็นวาบและขนหัวลุกที่สุด

          สู่การทำหนังใหญ่ หนังผีๆ เฮี้ยนๆ และเรื่องหลอนๆที่เค้ากลัวที่สุดในชีวิต เพราะไอเดียดันเกิดเลยเถิด คิดบรรเจิดต่อว่า ถ้ามีผีในหนังมันตามเราไปจริงๆจะเป็นอย่างไร จะเกิดอะไรขึ้น !? แล้วโอกาสก็มาถึง ทันทีที่เขียนบทแฝดใกล้จบ ก็ลงมือเขียนบทหนังเรื่องนี้ทันที โดยใช้เวลาปีครึ่งในการกลั่นกรองไอเดีย และประสบการณ์รวมฮิตหนังผีที่อัดแน่นอยู่เต็มหัว บวกกับใช้ความขี้กลัวของตัวเองมาเป็นบรรทัดฐาน ประมาณว่าถ้าตัวเองกลัวอะไรก็จะใส่อันนั้นเข้าไปในหนังด้วย โดยได้ผู้ ช่วยเขียนบทกิตติมศักดิ์มาร่วมเสริมเติมแต่งในรายละเอียดเพิ่มความน่ากลัวด้วยอย่าง “โต้ง บรรจง” และ “โอ๋ ภาคภูมิ” ผู้กำกับชัตเตอร์ ฯ และ แฝด, ”โขม ก้องเกียรติ” ผู้เขียนบทลองของ และ “อมราพร” มือรางวัลคนเขียนบทประจำจีทีเอช แต่กว่าจะสรุปลงตัวมาเป็นเรื่องราวทั้งหมดนี้ได้ ต้องเขียนเรื่องปาเข้าไปกว่า 20 โครงเรื่อง โดยมีคอนเซ็ปต์เดิม แต่ตัวละครหรือสิ่งที่เจอ ต้นสายปลายเหตุของเรื่องจะคิดไว้แตกต่างกันไป จะว่าไปก็สามารถนำไปทำหนังเรื่องอื่นๆได้อีกหลายเรื่องเลยทีเดียว ที่เขียนได้เยอะอาจเป็นเพราะตั้งแต่ตอนเขียนบทชัตเตอร์ฯ “จิม”โดนอัดให้ดูหนังผีเป็นตั้งๆ เรียกว่าดูจนชิน ดูจนรู้จังหวะว่าผีจะออกมาตอนไหน เลยคิดว่าน่าจะมีส่วนส่งผลให้มีไอเดียมาแตกความคิดออกได้มากมายอย่างนี้

            แต่เรื่องที่ถือว่ายากที่สุดคงเป็นการกำกับจังหวะกลัวในหนังมากกว่า เพราะไม่มีสูตรตายตัว ถ้าผิดจังหวะนิดเดียวคนดูก็จะไม่กลัวแล้ว คือหนังผีบางเรื่องก็อาศัยเสียงดังๆทำให้เราตกใจ แต่หนังเรื่องนี้จะไม่เน้นแบบนั้น แต่จะเน้นเป็นเรื่องของบรรยากาศของหนัง และสถานการณ์ที่ตัวละครต้องเจอมากกว่า หรือเป็นจังหวะที่ไม่ทันตั้งตัว คือสิ่งที่ไม่คิดว่าจะเจอก็ได้เจอ แต่ก็จะมีการหักมุมชนิดคาดไม่ถึงอะไรบางอย่าง เพื่อให้คนดูได้คลายเครียดไปด้วย

          เป็นเพราะผู้กำกับต้องการให้คนที่เข้ามาดูหนังเรื่องนี้เหมือนการได้เข้าไปเผชิญใน “บ้านผีสิง” เพราะเชื่อว่าการทำหนังผีก็เพื่อต้องการให้คนดูได้สนุกไปกับการกลัว ฉะนั้นการดูหนังผีเรื่องนี้จึงอยากให้เหมือนการได้เข้าบ้านผีสิง ที่แม้เข้าไปหลับตาเพียงอย่างเดียว แต่พอออกมาก็จะสามารถรับรู้ถึงความรู้สึกว่าเลือดได้สูบฉีดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ทั้งตื่นเต้น สนุก และฟินไม่แพ้กัน มันเหมือนเป็นเครื่องเล่นชิ้นหนึ่งที่คาดหวังให้คนดูเข้ามาแล้วสนุกกับมัน ได้ซึมซับความกลัวและได้ปลดปล่อยอารมณ์ออกมาอย่างเต็มที่ แม้คนส่วนใหญ่จะชอบคิดว่าถ้ากลัวผีก็จะไม่ดูหนังผี แต่ “จิม” กลับเชื่อว่าจริงๆแล้วในชีวิตคนเราต้องการอารมณ์ความรู้สึกที่หลากหลาย อย่างความรู้สึกที่ได้กลัว ก็เป็นความรู้สึกหนึ่งที่ต้องการในชีวิตเหมือนกัน แต่ก็ไม่ใช่ว่าต้องการไปกลัวในที่จริง ในเหตุการณ์จริงขนาดนั้น คือขอแค่ได้มารู้สึกกลัวในรูปแบบของหนังก็เหมือนเป็นการเติมเต็มความรู้สึกอีกด้านหนึ่งของชีวิตแล้ว

          มาถึงเรื่องของนักแสดงนำอย่าง “เต๋อ” เพราะเป็นรุ่นน้องที่คณะนิเทศ จุฬากันมา ผู้กำกับเลยได้เห็นความสามารถกันอยู่แล้ว เห็นว่าเบสิคการแสดงดี แล้วก็เล่นละครเวทีมาก่อน เลยเรียกมาแคส ซึ่งหลังจากที่แคสมาก็รู้สึกว่า “เต๋อ” เล่นได้ ถ้าได้มาปรับก็น่าจะสามารถเล่นเข้ากับบทได้ดี และก็อยากให้เล่นอะไรที่แตกต่างจากที่เคยเล่นมาด้วย สำหรับ “พั้นช์” จริงๆแล้วทางผู้ใหญ่เสนออยากให้ลองมาแคส แต่พอเสนอมาปุ๊ปก็เรียกว่าใช่เลย ตรงเลย เพราะลุคการเป็นนักร้องของพั้นช์ก็เป็นลุคของผู้หญิงตาดำๆ ที่จับต้องได้เป็นผู้หญิงที่มีความน่ารัก อบอุ่น แต่เข้มแข็ง ซึ่งตรงกับคาแร็คเตอร์ในเรื่องที่เป็นผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่ง แต่ต้องดูแล้วน่ารักมากด้วย ซึ่งคาแร็คเตอร์ของพั้นช์และบทก็ดูเข้ากันได้อย่างดี

           แต่ใครจะรู้บ้างว่า ภายใต้ประสบการณ์และความคิดที่อัดแน่นด้วยเรื่องผีๆอยู่ทุกอณูผิวหนังของผู้กำกับฯนั้น จะมีความอยากที่จะทำหนังรักโรแมนติก แต่เป็นเพราะเชื่อว่าการที่จะทำหนังแต่ละประเภทออกมา ถ้ามันจะดีได้ต้องมีพื้นฐานอะไรบางอย่าง ความเป็นส่วนตัวของผู้กำกับที่เอามาใส่ในหนังมันถึงจะดี เพราะอยากทำหนังที่ไม่ใช่แค่รับจ้างมากำกับเท่านั้น แต่อยากทำหนังที่ได้เล่าอะไรบางอย่างจากตัวตนของเรา ซึ่งผู้กำกับก็สารภาพว่าถ้าเป็นหนังรักคงต้องรอบ่มเพาะทั้งประ สบการณ์และความรู้สึกอีกซักหน่อย แต่สำหรับเค้าแล้วการเลือกทำหนังผี ก็เพราะเค้ามีวัตถุดิบมากพอ ที่อยากจะให้ทุกคนมาช่วยกันกลัวไปกับเค้าด้วย

           นับว่าการได้มาเป็นผู้กำกับหนังเรื่องแรกในชีวิตค่อนข้างกดดัน เป็นเพราะคงคาดหวังกับตัวเองไว้สูง แต่ไม่ได้คาดหวังว่าจะต้องดีกว่าใคร เพียงแต่คาดหวังว่าจะทำให้ดีที่สุด และอยากให้หนังออกมาอย่างดีที่สุดเท่านั้น ซึ่งผู้กำกับ“จิม” เอาหัวเป็นประกันว่า “โปรแกรมหน้า วิญญาณอาฆาต” จะทำให้คนดูได้สนุกและเมามันไปกับการกลัว เหมือนกับ “บ้านผีสิง” ที่เรารู้ว่ามันน่ากลัว แต่เราก็พร้อมที่จะเข้าไปดู เข้าไปให้ได้สนุกกับการกลัวอย่างเต็มที่ !

โปสเตอร์ภาพยนตร์ โปรแกรมหน้า วิญญาณอาฆาต

ตัวอย่างภาพยนตร์ โปรแกรมหน้า วิญญาณอาฆาต