Oh! Cheers เชียร์สุดใจ นายกระจอก

นักแสดงนำ:Oh! Cheers เชียร์สุดใจ นายกระจอก

	โอพิวเซียง นำแสดงโดย อานแจวุก เป็นคนพเนจรที่แสนขี้เกียจ เกลียดความรับผิดชอบทุกประเภท และไม่เหมาะกับการใช้ชีวิตแบบคนธรรมดา เขาไม่ใช่เป็นคนทำงานหนักและไม่มีแผนอะไรในชีวิต แต่วันหนึ่ง เมื่อเขาตื่นขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองนั้นเป็นทายาทของบริษัทยักษ์ใหญ่ ทางด้าน logistic ภาษาอังกฤษของเขานั้น พูดได้เพียงคำว่า "สวัสดี" "ขอบคุณ" "ลาก่อน" และ "อุ๊บส์" เท่านั้น หนังสือภาษาอังกฤษที่เขาอ่านได้คือหนังสือ การ์ตูนชื่อ ทีมเบสบอลที่น่ากลัว   ประวัติในการทำงานของเขามีเพียง 6 เดือนของการทำงานแบกของที่ท่าเรือเท่านั้น เขาไม่เคยใช้หัวเลยยกเว้นเวลาใช้โขกหัวคนอื่นเวลาต่อสู้เท่านั้นแต่บัดนี้ ท่ามกลางผู้คนระดับหัวแถวที่เก่งกาจทั้งหลาย เขาต้องเป็นเจ้านายและเป็นผู้นำของคนเหล่านี้
	บองซุนยัง นำแสดงโดยแชริม เธอเป็นพนักงานของห้างขายของราคาส่งขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง(ประมาณบิ๊กซี คาฟูร์ แมคโคร โลตัส กระมังครับ - ผู้แปล) เธอยอมตายเพื่อความรักได้ เธอไม่สามารถเก็บซ่อนความรู้สึกไว้ได้ ไม่ว่าจะชอบหรือไม่ชอบก็ตามเมื่ออ่านการ์ตูนประเภท ชายปิ๊งหญิง หรือดูหนังแนวนี้ เธอก็พยายามทำตัวให้เหมือนกับตัวละครหญิงที่เธอเพิ่งได้อ่านหรือดูมาถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น เธอก็ยังรอคอยพรหมลิขิตของความรักของเธอ และต้องการตกหลุมรักกับเจ้าชายขี่ม้าขาว เธอผ่านการเดทกับผู้ชายมาแล้ว 19 คน แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะโดนเขาทิ้งมาโดยตลอด ตอนนี้เธอกำลังเริ่มต้นความรักใหม่แบบรักเขาข้างเดียวกับคนที่ 20 ,แจอุง (เรียวจิน)และแล้วก็มีเจ้าผู้ชายคนหนึ่งมาขัดขวางความรักของเธอ เจ้านี่มันน่าปวดหัวโดยแท้ เขาคือ โอพิวเซียง ผู้มีการศึกษาต่ำ หาเงินก็ได้น้อย บ้านก็ไม่มีอีกต่างหาก
	ยุนแจอุง นำแสดงโดย เรียวจิน เป็นคนหนุ่มที่ความสามารถสูงระดับแนวหน้า เขาเป็นผู้นำกลุ่มของบริษัทระดับสูงในเครือที่เกี่ยวกับการวางแผนด้วย IQ ถึง 170 เขาเคยถูกเรียกว่า อัจฉริยะ ด้วยซ้ำ เขาไม่ยอมเคยหากตัวเองสอบไม่ได้ที่ 1 ตั้งแต่ประถมจนจบมหาวิทยาลัย เขาไม่เคยรู้จักคำว่าล้มเหลวและไม่รู้จักความขมขื่นด้วยซ้ำ ชีวิตของเขาราบรื่นเหมือนโรยด้วยกลีบกุหลาบ สาวๆมากมายต่างพากันหมายปองเขา แต่สำหรับเขาแล้ว สาวๆเหล่านั้นเป็นเพียงคู่ขาชั่วคราวที่เขาพร้อมจะสลัดทิ้งเมื่อไม่ต้องการแล้วตั้งแต่วันที่เขาเกิดจนมาถึงปัจจุบัน เขาจะต้องเป็นที่ 1 ในทุกๆด้านเสมอ แต่แล้ววันหนึ่ง เขากลับตกหลุมรักกับผู้หญิงที่แสนจะธรรมดาคนหนึ่งที่มักจะทำผิดพลาดอยู่เสมอ ชาย(แจอุง)ที่สลัดผู้หญิงทิ้งมาชั่วชีวิต และ หญิง(ซุนยัง)ที่ถูกผู้ชายทอดทิ้งมาตลอด จะสร้างเรื่องราวของความรัก ขึ้นมา
	โนห์ยูจุง นำแสดงโดย ปาร์คซุนยัง เธอเป็นหัวหน้าเลขาที่ทำงานให้กับพิวเซียง เธอช่างสมบูรณ์แบบมากจนผู้ชายรู้สึกต่ำต้อยกว่าเธอ งานของเธอนั้นสมบูรณ์แบบและเธอจะเข้มงวดกับการดูแลเรื่องของตัวเองมาก เธอไม่เคยเปิดโอกาสให้กับชายใดเลย สาเหตุจริงๆเนื่องจากเธอเป็นคนที่มีความอ่อนไหวและมีข้อบกพร่องมาก จนทำให้เธอกลัวการเจ็บปวดและกังวลว่าจะไม่มีใครเห็นคุณค่าของเธอนั่นเอง เธอจึงซ่อนเร้นความกังวลของเธอไว้ โดยการทำให้ตัวเองดูเข้มแข็งขึ้น เธอเป็นนักเรียนทุนของประธานชินและได้ตกลงหมั้นกับเขา แต่ชั่วข้ามคืนเท่านั้น เธอก็ได้สูญเสียคู่หมั้นของเธอไป เธอจึงได้รับคำสั่งให้มาช่วยเปลี่ยนพิวเซียงจากแบบที่เขาเป็นให้กลายเป็นคนที่จะเหมาะกับการเป็นทายาทของบริษัทยักษ์ใหญ่

เรื่องย่อ: Oh! Cheers เชียร์สุดใจ นายกระจอก

โอพิวยังกำพร้าพ่อเขามีแต่แม่และเติบโตขึ้นมาท่ามกลางชีวิตแสนชุลมุนของบรรยากาศตลาดสดที่พูซาน เขาใฝ่ฝันจะเดินทางไปโซลเพื่อตามหาพ่อ ช่วงเวลาที่เขาจะเดินทางไปโซลนั้น ทายาทคนเดียวของตระกูลโอเกิดเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทำให้กิจการของตระกูลต้องการทายาทสืบทอด ดังนั้น ท่านประธานจึงให้คนสนิทออกติดตามหาเด็กชายชื่อโอพิวยัง หลานชายนอกสมรสของบุตรชาย

ที่สถานีรถไฟ โอพิวซังได้พบซุนยังโดยบังเอิญและอุบัติเหตุครั้งนี้ ทำให้เขารู้ว่าแท้จริงเธอเป็นน้องสาวของเพื่อนเก่า ที่เขาตั้งใจจะมาพึ่งพาที่โซล โอพิวยังจึงได้พักกับจินเปียว ในเวลาต่อมา แม้เพื่อนกับซุนยังจะไม่ค่อยเต็มใจเท่าไรนัก การได้พบซุนยังทำให้โอพิวซังตกหลุมรักเธอโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว ขณะที่ซุนยังกลับเริ่มต้นมิตรภาพด้วยความไม่ชอบหน้าโอพิวซังเท่าไหร่ แต่ด้วยน้ำใสใจจริงของโอพิวซังเธอก็เปลี่ยนมุมมองเขาใหม่ในเวลาต่อมา

ซุนยังเป็นพนักงานห้างสรรพสินค้าเธอช่วยชักนำโอพิวซังเข้าไปเป็นพนักงานที่นั่นด้วย วันหนึ่งเกิดอุบัติเหตุให้โอพิวซังทะเลาะกับซุนยังและไปเจอยุนเจวองเข้า เขาเป็นลูกชายคนสนิทท่านประธานบริหาร เป็นหนุ่มเสเพลที่ไม่เคยเชื่อในความรัก เขารับหน้าที่ดูแลฝ่ายการตลาดของบริษัท การได้พบกันคราวนี้ทำให้เขาไม่ค่อยกินเส้นกับโอพิวซังเท่าไหร่ แต่กับซุนยังเขากับรู้สึกต้องชะตาเธอคิดจะออกเดทกับเธอเหมือนบรรดาผู้หญิงของเขาที่คบกัน มีความสัมพันธ์และต่างคนก็ต่างแยกทาง สำหรับซุนยังแล้วเธอเป็นคนอ่อนโยน เชื่อมั่นในความรักและรอคอยคนที่เธอรัก เมื่อยามได้พบยุนเจวองเธอก็ชอบเขา เพราะเขาเพรียบพร้อมเหมือนผู้ชายในฝัน แต่เมื่อเขาพาเธอเข้าโรงแรมเธอก็หนีออกมา ทำให้ยุนเจวองรู้สึกว่าซุนยังเป็นผู้หญิงน่าค้นหา และช่างแตกต่างจากผู้หญิงอื่น ๆ ของเขา

โอพิวซังนั้นแอบหลงรักซุนยังแต่เหมือนเขาจะธรรมดาเกินไปทำให้เธอไม่มองเขา เพราะปัจจุบันเธอกำลังคบหากับยุนเจวองผู้ชายที่ร่ำรวยและเพียบพร้อมกว่าเขานัก วันหนึ่งโอพิวซังก็ถูกพาไปพบย่าและพบว่าแท้จริงแล้วเขาเป็นทายาทคนเดียวของตระกูลโอ ร่ำรวยมากกว่ายุนเจวองเสียอีก แม้โอพิวซังจะลังเลเพราะเขาจดจำได้ว่า ประธานยองมีคนที่เป็นย่า ก็คือ ผู้หญิงคนที่เคยปฏิเสธเขากับแม่ในวัยเด็ก

แต่แล้วโอพิวซังก็ย้ายออกจากบ้านซุนยังไปอยู่บ้านเดียวกับย่าโดยไม่ทันได้บอกซุนยัง ที่บ้านใหม่เขาต้องอยู่กับย่าและภรรยาอีกคนของพ่อ ซึ่งทั้งสองใช้ชีวิตอย่างมีระเบียบแบบแผนมาก ย่าของเขาจ้างโนยูนจังมาเป็นผู้ช่วยคอยดูแลโอพิวซังในทุกเรื่อง โนยูนจังนั้นแท้จริงเป็นคู่หมั้นของท่านประธานโอคนที่เสียชีวิตไป
งานเลี้ยงเปิดตัวผู้สืบทอดคนใหม่ โอพิวซังคิดจะพาซุนยังไปด้วย แต่กลายเป็นซุนยังไปงานกับยุนเจวองเสียก่อนทำให้โอพิวซังเข้าไปมีเรื่องกับยุนเจวองจนตกน้ำ และวันนั้นทำให้ยุนเจวองพบว่าแท้จริงแล้ว โอพิวซังเป็นผู้สืบทอดและจะมาเป็นเจ้านายเขาด้วย ทำให้เขาไม่อาจยอมรับได้ เพราะโอพิวซังไม่ได้มีอะไรเลยนอกจากสายเลือดตระกูลโอเท่านั้น และการจะสืบทอดตำแหน่งเพียงเพราะสายเลือดนั้นเห็นจะไม่พอ ท่านประธานยองมีเห็นว่าสองคนนี้ขัดแย้งกันอยู่จึง อยากให้ยุนเจวองและโอพิวซังแข่งขันกันเพื่อตำแหน่งผู้สืบทอด ในขณะที่ผู้บริหารบางคนก็อยากได้ตำแหน่งนี้และปรารถนาจะเขี่ยโอพิวซังให้พ้นทางเช่นกัน
โอพิวซังจำต้องแข่งกับยุนเจวอง ทั้งเรื่องงานและความรัก ที่เหมือนโอพิวซังจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้เพราะซุนยังนั้นรักยุนเจวอง ส่วนโอพิวซังได้แต่แอบมองเธอห่าง ๆ โดยไม่กล้าจะเปิดใจแก่เธอ คงมีโนยูนจังที่รับรู้ความในใจเจ้านาย เธอได้เรียนรู้ภาคที่อ่อนโยน และมีน้ำใจของโอพิวซัง ภายนอกเขาอาจเหมือนคนไม่เอาไหน ไม่มีความรู้สูงแต่หากใครอยู่ใกล้ชิดเขาจะได้รับความรัก ความห่วงใย ความอบอุ่นที่เขามักมีให้แก่คนรอบข้าง สุดท้ายโนยูนจังก็แอบตกหลุมรักโอพิวซัง และเธอก็ช่วยทำให้ซุนยังได้รู้เสียทีว่าโอพิวซังรู้สึกยังไงกับเธอเพราะไม่อยากให้โอพิวซังต้องรักและรอฝ่ายเดียวต่อไป ซึ่งความรักของโอพิวซังก็ทำให้ซุนยังลำบากใจเพราะเธอไม่อาจทอดทิ้งยุนเจวองได้เหมือนกัน การได้คบกับยุนเจวองทำให้เธอพบภาคที่แสนอ่อนแอน่าเห็นใจของเขา

ห้างสรรพสินค้าที่ซุนยังทำงานอยู่ผลประกอบการไม่ดี ที่ประชุมอยากจะปิดกิจการเสียภายใต้การนำของยุนเจวองขณะที่โอพิวซังเห็นตรงข้าม อาจเพราะที่นั่นเป็นที่ทำงานของซุนยังเขาจึงอยากปกป้องไว้ เหตุนี้เขาจึงพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อคัดค้าน จนสุดท้ายท่านประธานก็ให้เวลาเขากอบกู้ให้ห้างนั้นมีผลกำไรภายในระยะเวลาที่กำหนด โอพิวซังจึงต้องไปดูแลงานที่นั่นอย่างใกล้ชิดโดยได้กำลังจากพนักงานที่นั่นช่วยกันเต็มแรงไม่ว่าจะการปรับปรุงการให้บริการ การดูแลลูกค้า แต่เหมือนสิ่งที่โอพิวซังพยายามจะไม่ได้ผลตามเป้าเท่าไรนัก ดังนั้นเมื่อครบกำหนดเวลาโอพิวซังก็ไม่อาจยอมให้ห้างปิดลงได้เพราะเขาคำนึงถึงพนักงานทุกคนของห้าง เขาเตรียมตัวอย่างหนักเพื่อหาทางหว่านล้อมให้คณะผู้บริหารเห็นด้วยกับเขา โดยการนำทะเบียนพนักงานทุกคนที่จะต้องเดือดร้อนหากปิดห้าง ระหว่างนั้นเองตัวแทนพนักงานจากห้างก็เข้าพบ พร้อมมอบข้อเสนออย่าปิดห้าง พวกเขาต่างพากันลงรายชื่อขอแค่เงินเดือนเพียงอย่างเดียว จนกว่าบริษัทจะมีกำไร แลกกับการให้ห้างเปิดต่อไป ด้วยความร่วมมือจากพนักงานและความเป็นผู้นำที่เสียสละของโอพิวซังทำให้คณะผู้บริหารให้โอกาสห้างเปิดต่อไป ทำให้ยุนเจ

วองโกรธมากที่เขาต้องพ่ายแพ้แก่โอพิวซัง ทั้งที่เขาทำงานอย่างมีหลักการมีความรู้และนำตัวเลขต่าง ๆ มากล่าวอ้างอย่างถูกต้องแต่ก็ยังพ่ายแพ้แก่ความมีน้ำใจของโอพิวซังที่สามารถทำให้พนักงานทุกคนทำทุกอย่างเพื่อเขาได้เช่นกัน
ท่านประธานผู้เป็นย่าแอบชื่นชมในตัวหลานชายเงียบ ๆ โดยไม่แสดงออก ขณะที่โอพิวซังกำลังเป็นที่รักของทุกคนในครอบครัวไม่ว่าจะย่าและแม่เลี้ยง แม่เลี้ยงเขาก็พบว่าโอพิวซังไม่น่าจะใช่ทายาทแท้ ๆ ของตระกูล แต่เพราะเห็นว่าย่าดูเหมือนจะรักหลานคนนี้มาก เธอจึงขอโนยูนจังอย่าบอกใครเรื่องวันเกิดแท้จริงของโอพิวซัง แต่ยุนเจวองก็ได้รู้ เพราะซุนยังปฏิเสธนัดเขาเพื่อไปงานวันเกิดโอพิวซัง เพียงเพราะเธอรู้ว่าเขาถูกทิ้งไว้ที่ร้านเพียงลำพังโดยเพื่อน ๆ ติดงานกันหมดไม่มีใครไปร่วมงานได้สักคน ด้วยความเป็นห่วงและความรักที่เธอมีให้โอพิวซังอยู่ลึก ๆ เธอจึงไปหาเขา ยุนเจวองโกรธมาก เมื่อเขาเริ่มรู้ว่าเขาอาจต้องแพ้โอพิวซังอีกเรื่อง ผู้หญิงคนที่เขารักเธอสอนเขาให้รู้จักการรักแต่แท้จริงแล้วเธอกลับรักโอพิวซังและเขาก็ไม่ต้องการสูญเสียเธอไป

จู่ๆวันหนึ่งพ่อของยุนเจวองล้มป่วย เขาโทษว่าเป็นความผิดของท่านประธาน ที่ใช้งานพ่อเขามากเกินไปและเห็นเงินสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด คิดว่าเงินสามารถซื้อได้ทุกสิ่งทุกอย่างแม้แต่สุขภาพและชีวิตพ่อเขา โดยเขาไม่ได้รู้ว่าท่านประธานรับรู้มาก่อนว่าพ่อเขาป่วยและต้องการให้พักผ่อน แต่คนที่ไม่เคยสนใจพ่อเลยกับคือเจวองต่างหาก การที่พ่อป่วยทำให้เขาได้ใกล้ชิดพ่อมากขึ้นและก็คิดแก้แค้นด้วยการประกาศว่าโอพิวซังไม่ใช่ทายาท ๆ ของตระกูล เพราะยุนเจวองเชื่อว่าโอพิวซังมีคุณสมบัติประการเดียวทีเหมาะสมกับการสืบทอดกิจการก็คือความเป็นทายาทเท่านั้น และประเด็นนี้ทำให้โอพิวซังถูกหลาย ๆ คนวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนัก โอพิวซังจึงออกจากบ้านกลับไปใช้ชีวิตง่าย ๆ ที่ตลาดปลาเหมือนเคย โดยมีโนยูนจังคอยตามตื้อให้เขากลับไปทำงานทุกวันแต่ก็ไม่สำเร็จ รวมทั้งซุนยังและย่าของเขาด้วย

แม่เลี้ยงต้องการให้ความคลางแคลงใจเกี่ยวกับสายเลือดของโอพิวซังกระจ่างชัดจึงแอบตรวจดีเอ็นเอของโอพิวซังอย่างลับ ๆ โดยเมื่อท่านประธานรู้ก็ขอเป็นคนดูรายงานผลตรวจเพียงคนเดียว ในวันที่ต้องเข้าประชุมคณะบริหารเพื่อคัดเลือกผู้สืบทอด หลายคนตำหนิที่โอพิวซังยังไม่มาร่วมประชุมและขาดงานไปหลายวันให้คัดชื่อออก แต่โอพิวซังก็มาปรากฏตัวในที่สุดแต่ก่อนจะลงคะแนนคัดเลือก ท่านประธานตัดสินใจให้โอพิวซังออกไปข้างนอกแล้วเปิดเผยความจริงว่าโอพิวซังไม่ได้เป็นสายเลือดแท้ ๆ ของตน ดังนั้น ขอให้คัดชื่อโอพิวซังออกจากการคัดเลือกเสีย แต่ผลกลับพลิกผันเมื่อกรรมการส่วนใหญ่ไม่ได้สนใจคัดเลือกผู้สืบทอดที่สายเลือด และเกือบทุกคนก็สรุปให้โอพิวซังได้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งบริหารคนต่อไป

ยุนเจวองกลายเป็นต้องแพ้อีกรอบ แพ้แผนการแยบยลของประธานยองมีและแพ้ความมีน้ำใจของโอพิวซัง แพ้เรื่องความรักเพราะยามที่โอพิวซังลำบากซุนยังมักห่วงใยโอพิวซังและคิดถึงเขาก่อนใครเสมอ เธอปฏิเสธแต่งงานกับยุนเจวอง แม้ยุนเจวองจะไม่ชอบโอพิวซังแต่เขาก็ต้องยอมรับว่า ผู้ชายคนนี้ทำเขาเกลียดไม่ลงเช่นกัน

ท่านประธานเปิดเผยผลการตรวจดีเอ็นเอต่อโอพิวซังในเวลาต่อมาว่าแท้จริงแล้วเขาเป็นหลานชายของตระกูลโอจริง ๆ โอพิวซังทำงานอย่างหนักเขาต้องสูญเสียความเป็นตัวเองและเวลาส่วนตัวจนเขาไม่มีเวลาให้คนที่เขารัก และเขาเหมือนรู้ว่าตนเองไม่เหมาะกับงาน และสังคมที่เขาอยู่ในเวลานั้น มีหลายเรื่องเขาต้องการปรับเปลี่ยน แต่ก็ต้องต่อสู้กับกระแสคัดค้านอย่างหนักจนหลายฝ่ายอยากไล่เขาออกจากตำแหน่ง สุดท้ายโอพิวซังก็พิจารณาตัวเองออกจากตำแหน่งอันมีค่าที่ทุกคนมอบให้แก่ผู้ชายธรรมดาอย่างเขาก่อนจากไปใช้ชีวิตเรียบง่ายอย่างที่เขาเคยเป็น โดยไม่ต้องรอให้ใครมาไล่เขาออก แต่การจากไปของเขาก็ไม่วายสร้างความประทับใจและแสดงความเป็นผู้นำที่เสียสละไว้ให้ผู้บริหารและพนักงานทุกคนชื่นชมไม่รู้ลืม

ข้อมูลจาก : popcornfor2.com